Μια ψυχή, δύο σώματα


Αφήνεις το χέρι της μητέρας σου και προχωράς δειλά ανάμεσα στον κόσμο. Ένα ντροπαλό παιδάκι είσαι, δεν ξέρεις κανέναν, φοβάσαι, τρέμεις. Μέχρι που αυτή θα σε πλησιάσει και θα σου πει χαμογελαστά: "Θέλεις να γίνουμε φίλες?" Της χαμογελάς και συ, της πιάνεις το χέρι και προχωράτε.

Πρώτα τα παιχνίδια στις αλάνες με τα άλλα παιδιά. Τότε πρωτογνώρισες τον κόσμο. Από τότε άρχισες να μοιράζεσαι μαζί της ό,τι σε απασχολούσε. Στην εφηβεία τα πρώτα σου σκιρτήματα, έγιναν αφορμές για να συζητάτε βραδιές ολόκληρες. Τα όνειρά σου, οι προβληματισμοί σου... η μεταμόρφωσή σου από παιδί σε ενήλικα, δε θα γινόταν ποτέ χωρίς την βοήθειά της.

Βόλτες, συναυλίες, καλοκαιρινές διακοπές. Ό,τι και να σκεφτείς, κάπου θα τη διακρίνεις και αυτήν. Δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι ο άλλος σου εαυτός. Είναι διαφορετική, πολύ διαφορετική από σένα. Όμως, όπως είπε και ο Αριστοτέλης: Φιλία είναι μια ψυχή σε δύο σώματα.