Μια ψυχή, δύο σώματα


Αφήνεις το χέρι της μητέρας σου και προχωράς δειλά ανάμεσα στον κόσμο. Ένα ντροπαλό παιδάκι είσαι, δεν ξέρεις κανέναν, φοβάσαι, τρέμεις. Μέχρι που αυτή θα σε πλησιάσει και θα σου πει χαμογελαστά: "Θέλεις να γίνουμε φίλες?" Της χαμογελάς και συ, της πιάνεις το χέρι και προχωράτε.

Πρώτα τα παιχνίδια στις αλάνες με τα άλλα παιδιά. Τότε πρωτογνώρισες τον κόσμο. Από τότε άρχισες να μοιράζεσαι μαζί της ό,τι σε απασχολούσε. Στην εφηβεία τα πρώτα σου σκιρτήματα, έγιναν αφορμές για να συζητάτε βραδιές ολόκληρες. Τα όνειρά σου, οι προβληματισμοί σου... η μεταμόρφωσή σου από παιδί σε ενήλικα, δε θα γινόταν ποτέ χωρίς την βοήθειά της.

Βόλτες, συναυλίες, καλοκαιρινές διακοπές. Ό,τι και να σκεφτείς, κάπου θα τη διακρίνεις και αυτήν. Δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι ο άλλος σου εαυτός. Είναι διαφορετική, πολύ διαφορετική από σένα. Όμως, όπως είπε και ο Αριστοτέλης: Φιλία είναι μια ψυχή σε δύο σώματα.
  
   

Eλεύθερος Χρόνος.


Όλοι μας γεμίζουμε τα απογεύματά μας με διάφορα ήδη απασχόλησης. Το μέσο γυμνασιόπαιδο/λυκειόπαιδο** που διαβάζει (άρα δε μιλάω για τον εαυτό μου :Ρ), θα έχει 1-2 γλώσσες, κάποιο είδος άσκησης ή μουσικό όργανο. Έτσι, αναπόφευκτα, ο μέσος προαναφερόμενος μαθητής γκρινιάζει που δεν έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για βόλτες, για ξύσιμο κλπ.

Φέτος όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ανήκω σ'αυτήν την κατηγορία. Πέρσι πήρα το Β2 στα γερμανικά και πτυχίο στην πληροφορική πρόπερσι. Ήμουν από τότε τόσο geek φαίνεται, γιατί παράτησα απ'την τετάρτη δημοτικού ρυθμική για τα 2 παραπάνω. Τέλος πάντων, να μη περιττολογώ, φέτος έχω μόνο τα αγγλικά να τελειώσω. Αυτό μου αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο!

Φυσικά, δεν πρόκειται να κάθομαι μέσα όπως πέρυσι. Τότε, που όταν (1 στο εκατομμύριο) ήμουν για λίγο ελεύθερη καθόμουν στο pc. Εντάξει, έχει και τα θετικά του ο υπολογιστής. Χάρη σ'αυτόν γνώρισα τη Στελλίνα, το Νίκο, κ.α και δε χάνω επαφή με τα φιλαράκια μου από Κρυοπηγή και Σοχό. Επίσης έχω το blog, κατεβάζω δωρεάν μουσική και ταινίες και βελτιώνω τις φωτογραφίες που βγάζω.

Παρόλα αυτά, αυτό το καλοκαίρι απέκτησα καλές συνήθειες που δε θέλω να αφήσω. Μια απ'αυτές το ότι γυμναζόμουν συνέχεια. Γι αυτό πηγαίνω τα απογεύματα για περπάτημα/τρέξιμο!

**μόνο η 1η λυκείου, απ'την δευτέρα και μετά υπάρχει συνήθως μόνο το φροντιστήριο για τις πανελλήνιες.

PS. Πέρασε 1 βδομάδα μαθημάτων και κατάλαβα πως, καταβάθος, ανυπομονούσα να ανοίξουν τα σχολεία! Το λύκειο είναι μια μεγάλη πρόκληση και γω λατρεύω τις προκλήσεις!
   
  

Κενό.


Πώς μπορώ να εκφράσω το τίποτα?
Με τί λόγια να το εξηγήσω?

Υπάρχουν πολλές λέξεις για να περιγράψεις συναισθήματα.
Πώς περιγράφεις όμως την έλλειψη των συναισθημάτων?

Με τί δύναμη να μιλήσεις για εκείνη τη στιγμή?
Τη στιγμή που θα ακουστεί το αντίο, τί θα κάνεις?
Θα φωνάξεις, θα κλάψεις, θα παρακαλέσεις?
Ή θα αφήσεις τον άλλον θα φύγει, να χαθεί?

Κάποιες φορές είναι καλύτερο να αφήνεις τον άλλον.
Όχι για να περιμένεις να ξαναγυρίσει σε σένα, -τί εγωιστικό-
Αλλά γιατί θα ξέρεις ότι αλλού θα είναι καλύτερα...
Κι ας πέρνει μαζί του τη ψυχή σου, όλο σου το είναι.

-Νιώθεις?
-Όχι δε νιώθω πια.
-Και αυτά τα δάκρυα στα μάγουλά σου?
-Αναπληρώνουν το κενό μέσα μου.

Η νέα αρχή όμως πλησιάζει.
Όχι άλλες αμφιβολίες, όχι άλλες σκέψεις που πονάνε.

Μέχρι τότε?
Δάκρυα να γεμίζουν το κενό. Το κενό της απουσίας του.