Farewell.

Your love filled me up, when the blood in my body was drained
And your strength was my backbone, when I felt every bone break.
You were the only one who understood my plight
And now you're the only reason I can't sleep through the night.


I just wish I could replace all the memories
Of what makes my blood run cold.
And as your blood flows through me
I say goodbye to what we had.


 
I understand now what "I love you" means.
It's doing the right thing no matter of the consequences..

Ο μύθος του Πυγμαλίωνα.


Για όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ. Ο Πυγμαλίων ήταν ένας νέος γλύπτης που έζησε γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. Ο νεαρός θεώρησε πως η θεά Αφροδίτη απεικονιζόταν εντελώς λανθασμένα. Γι αυτό τον λόγο, αποφάσισε ο ίδιος να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα, η οποία θα ξεπερνούσε σε χάρη όλα τα προηγούμενα γλυπτά. Έτσι, δούλεψε για χρόνια, με καταπληκτική δεξιοτεχνία και επιμονή, δίνοντας βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στο τέλος, κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη. Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα. Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της. Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε. Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία.

Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα. Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε.

Στο τέλος του μύθου, η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς. Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο.

Χριστούγεννα: FAIL

Δε μ'αρέσουν τα Χριστούγεννα. Βγαίνω στο δρόμο και τρελαίνομαι. Φωτάκια, λαμπάκια, χαμογελαστοί Άη-Βασίληδες, ενωμένοι με απώτερο σκοπό να σε εντάξουν στο "πνεύμα των Χριστουγέννων". Αυτό το ηλίθιο πνεύμα των Χριστουγέννων που σε ωθεί στον καταναλωτισμό, σε μια ανεξήγητη προσμονή και σε μια ψεύτικη χαρά. Δε αντέχω αυτή την υποκρισία, ότι πρέπει εκείνες τις ημέρες οπωσδήποτε να δίνουμε ένα σωρό χρήματα σε οργανισμούς για να νιώσουμε μεγαλόψυχοι, και να αγοράσουμε δώρα για όλους μας τους φίλους λες και κάποιος μας το επιβάλει. Έχω σιχαθεί τα σαχλο-τραγουδάκια (όπως το "All I want for Christmas is youuuuuuuuuuuuuu",) που παίζονται επανειλλημένα κάθε χρόνο, τις αμέτρητες χριστουγεννιάτικες αμερικάνικες ταινίες που τα κανάλια μας δείχνουν όλο το Δεκέμβρη και τις κιτς διακοσμήσεις σε όλα τα μαγαζιά. 15 χρόνια ζω, κάθε χρόνο τα ίδια βλέπω.


Μου λείπουν τα αληθινά Χριστούγεννα. Μου λείπει το χιόνι. Μη βεβηλώνετε αυτήν την ημέρα με μηνύματα που ούτε οι ίδιοι δε πιστεύετε. Μπορεί να μη πίστεψα ποτέ στον Άη-Βασίλη, και να μη πιστεύω στο Χριστό (πόσο μάλλον στην αγιότητα της γέννησής του), αλλά έχω περάσει πολύ όμορφες χριστουγεννιάτικες διακοπές στο παρελθόν. Όχι με τα δώρα και χαζά λαμπάκια, αλλά με τους ανθρώπους που αγαπάω.


Καλές γιορτές!

Χωρίς τίτλο.

Και τί κάνεις εκείνες τις στιγμές; 
Το μαξιλάρι σου μουσκεμένο στα δάκρυα.
Η ψυχή σου κουρασμένη απ'όλα.
Το χαμόγελό σου ψεύτικο.
"Όλα τέλειωσαν", σκέφτεσαι.
Η ζωή τρέχει, προχωρά.
Εσύ πώς συνεχίζεις;



Οι άνθρωποι είναι απαίσιοι.

Αγαπητέ άνθρωπε..

Σου ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ,

για το στοιχειωμένο σου μυαλό
για τα θολά σου μάτια
 
για τα βουλωμένα σου αυτιά
για τα βρόμικα σου χέρια
για τη σκοτεινή σου καρδιά..

Συγνώμη που υπάρχεις..

Χαιρετισμοί,
Θεός 



ΥΓ. Σε απογοητεύω συνεχώς. Γιατί πιστεύεις ακόμα σε μένα;