Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;


  Ώρες-ώρες μου τη δίνει αυτός ο κόσμος.
Αυτή η κοινωνία μας, στην οποία επειδή κυριαρχεί ο κερδοσκοπισμός, αναζητά υποκατάστατα. Φθηνά μέσα διασκέδασης και πλουτισμού. Παυσίπονα στις ασήμαντες ενοχλήσεις μας, που τις μεγαλοποιούμε.
  Νιώθω πως λείπουν τόσα πολλά, ουσιώδη πράγματα. Όπως μια πράξη αληθινά γενναιόδωρη και δημιουργική. Που θα βγάλει στο φως πτυχές των ανθρώπων που χαρακτηρίζονται από τη μοναδικότητά τους.
  Χρειαζόμαστε μια αφορμή που θα μας δώσει ζωντάνια. Ένας άνθρωπος, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι. Έτσι ξεχωρίζει το ζωντανό απ'το νεκρωμένο. Με την επιθυμία που μας παρακινεί να το μιμηθούμε. Να ζήσουμε πιο έντονα και να φτάσουμε κοντά στην αλήθεια. Να νιώσουμε την ολοκλήρωσή μας ως όντα προικισμένα με λογική και συναίσθημα, που το ένα ελέγχει το άλλο.
  Λογική και συναίσθημα. Κύρια συστατικά αυτού που ονομάζουμε έρωτα. Τον αληθινό έρωτα όμως, αυτόν που θυμίζει έναν διαρκή ψίθυρο. Έναν διάλογος ερωτευμένων χειλιών και αυτιών. Ο οποίος με την επανάληψή του δε κουράζει, και το τέλος του είναι μόνο προσωρινό. Ο οποίος συνεχίζεται στο άπειρο, όπως η ηχώ.
  Και φυσικά λείπει και αυτό από σήμερα. Όπως λείπει και το θάρρος. Το κουράγιο να εκδηλώσεις άφοβα τις σκέψεις σου. Να κάνεις το υπέρτατο άλμα που θα σε οδηγήσει στην κάθαρση. Να τρέξεις, να χορέψεις, να γίνεις πάλι παιδί...

Το καλοκαίρι αυτό μου έχει δώσει την ευκαιρία να αναλύσω πολλά πράγματα. Όμως, ό,τι και να σκέφτομαι, πάντα καταλήγω στην ρητορική, κλισέ πια ερώτηση: Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;