Change.


You want to be somebody.
You want to do something.
Yourself stops you.
What is the right thing to say?
The correct thought to make?
Think again.
What you feel?
Then decide.
You take the step,
And finally change.

Become who you really want to be.


18.7.2011

Κι αν έχει περάσει καιρός απ την τελευταία φορά που σε είδα, δε πειράζει.
Γιατί σε βλέπω κάθε μέρα.

χαμόγελα. βλέμματα. χειρονομίες. σπρωξίματα. λέξεις. εκφράσεις. βηξήματα. κοπλιμέντα. καλημέρες. καληνύχτες. βρισιές. ειρωνίες. ψέμματα. αλήθειες. αμηχανίες. αδιαφορίες. αγγίγματα. βλέφαρα που ανοιγοκλείνουν. συμπόνια. λύπηση. απέχθεια. αγωνία. ανυπομονησία. χαρά. λύπη. χάος.

Ό,τι είναι οι άνθρωποι γύρω μου είσαι εσύ.
Σε νιώθω μέσα απο το πρόσωπο των περαστικών και σ'αγγίζω όταν με προσπερνούν.

Κι αν έχει περάσει καιρός απ την τελευταία φορά που σε είδα, δε πειράζει.
γιατί σε βλέπω μέσα σε όλους τους άλλους.

Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;


  Ώρες-ώρες μου τη δίνει αυτός ο κόσμος.
Αυτή η κοινωνία μας, στην οποία επειδή κυριαρχεί ο κερδοσκοπισμός, αναζητά υποκατάστατα. Φθηνά μέσα διασκέδασης και πλουτισμού. Παυσίπονα στις ασήμαντες ενοχλήσεις μας, που τις μεγαλοποιούμε.
  Νιώθω πως λείπουν τόσα πολλά, ουσιώδη πράγματα. Όπως μια πράξη αληθινά γενναιόδωρη και δημιουργική. Που θα βγάλει στο φως πτυχές των ανθρώπων που χαρακτηρίζονται από τη μοναδικότητά τους.
  Χρειαζόμαστε μια αφορμή που θα μας δώσει ζωντάνια. Ένας άνθρωπος, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι. Έτσι ξεχωρίζει το ζωντανό απ'το νεκρωμένο. Με την επιθυμία που μας παρακινεί να το μιμηθούμε. Να ζήσουμε πιο έντονα και να φτάσουμε κοντά στην αλήθεια. Να νιώσουμε την ολοκλήρωσή μας ως όντα προικισμένα με λογική και συναίσθημα, που το ένα ελέγχει το άλλο.
  Λογική και συναίσθημα. Κύρια συστατικά αυτού που ονομάζουμε έρωτα. Τον αληθινό έρωτα όμως, αυτόν που θυμίζει έναν διαρκή ψίθυρο. Έναν διάλογος ερωτευμένων χειλιών και αυτιών. Ο οποίος με την επανάληψή του δε κουράζει, και το τέλος του είναι μόνο προσωρινό. Ο οποίος συνεχίζεται στο άπειρο, όπως η ηχώ.
  Και φυσικά λείπει και αυτό από σήμερα. Όπως λείπει και το θάρρος. Το κουράγιο να εκδηλώσεις άφοβα τις σκέψεις σου. Να κάνεις το υπέρτατο άλμα που θα σε οδηγήσει στην κάθαρση. Να τρέξεις, να χορέψεις, να γίνεις πάλι παιδί...

Το καλοκαίρι αυτό μου έχει δώσει την ευκαιρία να αναλύσω πολλά πράγματα. Όμως, ό,τι και να σκέφτομαι, πάντα καταλήγω στην ρητορική, κλισέ πια ερώτηση: Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;