Farewell.

Your love filled me up, when the blood in my body was drained
And your strength was my backbone, when I felt every bone break.
You were the only one who understood my plight
And now you're the only reason I can't sleep through the night.


I just wish I could replace all the memories
Of what makes my blood run cold.
And as your blood flows through me
I say goodbye to what we had.


 
I understand now what "I love you" means.
It's doing the right thing no matter of the consequences..

Ο μύθος του Πυγμαλίωνα.


Για όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ. Ο Πυγμαλίων ήταν ένας νέος γλύπτης που έζησε γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. Ο νεαρός θεώρησε πως η θεά Αφροδίτη απεικονιζόταν εντελώς λανθασμένα. Γι αυτό τον λόγο, αποφάσισε ο ίδιος να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα, η οποία θα ξεπερνούσε σε χάρη όλα τα προηγούμενα γλυπτά. Έτσι, δούλεψε για χρόνια, με καταπληκτική δεξιοτεχνία και επιμονή, δίνοντας βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στο τέλος, κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη. Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα. Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της. Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε. Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία.

Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα. Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε.

Στο τέλος του μύθου, η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς. Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο.

Χριστούγεννα: FAIL

Δε μ'αρέσουν τα Χριστούγεννα. Βγαίνω στο δρόμο και τρελαίνομαι. Φωτάκια, λαμπάκια, χαμογελαστοί Άη-Βασίληδες, ενωμένοι με απώτερο σκοπό να σε εντάξουν στο "πνεύμα των Χριστουγέννων". Αυτό το ηλίθιο πνεύμα των Χριστουγέννων που σε ωθεί στον καταναλωτισμό, σε μια ανεξήγητη προσμονή και σε μια ψεύτικη χαρά. Δε αντέχω αυτή την υποκρισία, ότι πρέπει εκείνες τις ημέρες οπωσδήποτε να δίνουμε ένα σωρό χρήματα σε οργανισμούς για να νιώσουμε μεγαλόψυχοι, και να αγοράσουμε δώρα για όλους μας τους φίλους λες και κάποιος μας το επιβάλει. Έχω σιχαθεί τα σαχλο-τραγουδάκια (όπως το "All I want for Christmas is youuuuuuuuuuuuuu",) που παίζονται επανειλλημένα κάθε χρόνο, τις αμέτρητες χριστουγεννιάτικες αμερικάνικες ταινίες που τα κανάλια μας δείχνουν όλο το Δεκέμβρη και τις κιτς διακοσμήσεις σε όλα τα μαγαζιά. 15 χρόνια ζω, κάθε χρόνο τα ίδια βλέπω.


Μου λείπουν τα αληθινά Χριστούγεννα. Μου λείπει το χιόνι. Μη βεβηλώνετε αυτήν την ημέρα με μηνύματα που ούτε οι ίδιοι δε πιστεύετε. Μπορεί να μη πίστεψα ποτέ στον Άη-Βασίλη, και να μη πιστεύω στο Χριστό (πόσο μάλλον στην αγιότητα της γέννησής του), αλλά έχω περάσει πολύ όμορφες χριστουγεννιάτικες διακοπές στο παρελθόν. Όχι με τα δώρα και χαζά λαμπάκια, αλλά με τους ανθρώπους που αγαπάω.


Καλές γιορτές!

Χωρίς τίτλο.

Και τί κάνεις εκείνες τις στιγμές; 
Το μαξιλάρι σου μουσκεμένο στα δάκρυα.
Η ψυχή σου κουρασμένη απ'όλα.
Το χαμόγελό σου ψεύτικο.
"Όλα τέλειωσαν", σκέφτεσαι.
Η ζωή τρέχει, προχωρά.
Εσύ πώς συνεχίζεις;



Οι άνθρωποι είναι απαίσιοι.

Αγαπητέ άνθρωπε..

Σου ζητώ ΣΥΓΝΩΜΗ,

για το στοιχειωμένο σου μυαλό
για τα θολά σου μάτια
 
για τα βουλωμένα σου αυτιά
για τα βρόμικα σου χέρια
για τη σκοτεινή σου καρδιά..

Συγνώμη που υπάρχεις..

Χαιρετισμοί,
Θεός 



ΥΓ. Σε απογοητεύω συνεχώς. Γιατί πιστεύεις ακόμα σε μένα;

Ένα μεγάλο παιδί.



Τα πόδια σου εξέχουν απ'το πάπλωμα. Τα μανίκια της αγαπημένης σου μπλούζας έχουν κοντύνει. Ψήλωσες. Η ακμή βασανίζει το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπό σου. Ακούς διαφορετική μουσική, πιο εκλεπτυσμένη. Τα σταράκια σου σκισμένα, μα δε σε νοιάζει. Παραπονιέσαι για τις ατέλειες πάνω σου. Έχεις αποκτήσει άποψη για τα πάντα (έτσι τουλάχιστον νομίζεις). Η απειλή της μοναξιάς και η αβεβαιότητα του αύριο ταλανίζουν το μυαλό σου, κι ας το δικαιολογείς εσύ ως "λύπη για έναν χαμένο έρωτα". Η σκέψη σου πιο αφαιρετική, δίνει έμφαση σε υπάρξεις, νοήματα, συναισθήματα. Η μορφή σου άλλαξε, έγινε πιο μυστήρια.
Μεγάλωσες, ωρίμασες...

Όμως ακόμη πηγαίνεις στις αλάνες που έπαιζες πριν λίγα χρόνια. Ξυπνάς κάθε Σάββατο πρωί-πρωί για να δεις το αγαπημένο σου παιδικό, κι ας γκρινιάζει η μάνα σου πως «πρέπει επιτέλους να τ'αφήσεις αυτά.». Αχ αυτή η μάνα! Όσο κι αν το αρνείσαι, μέσα σου ζητάς απεγνωσμένα το χάδι της, τις συμβουλές της, την αγάπη της... Πιστεύεις στα όνειρα και λαχταράς τη προσωπική σου Χώρα-Του-Ποτέ. Τα μάτια σου λαμπυρίζουν με μια ακαταμάχητη αθωότητα. Το χαμόγελό σου  αντικατοπτρίζει ασύλληπτα την τρέλα που κουβαλάς. Κάθε μόριο της ψυχοσύνθεσής σου μαρτυρά τη θέληση να τρέξεις, να νιώσεις, να ζήσεις.   
Είσαι ακόμα παιδί.

Δύο αντίθετοι πόλοι αντιμάχονται μέσα σου. Θυμίσου όμως. Οι αντιθέσεις διατηρούν τις ισορροπίες. Η κάθε πλευρά έχεις τις δικές τις υπεροχές και ατέλειες. Μ'αυτόν τον τρόπο, η μία μεριά ολοκληρώνει και τελειοποιεί την άλλη. Γι αυτό, φρόντισε να είσαι αυτό που εσύ θεωρείς τέλειο. Να είσαι ο εαυτός σου.
 

Questions.


Why am I fighting to live, if I'm just living to fight? 
Why am I trying to see, when there ain't nothing in sight? 
Why am I trying to give, when no one gives me a try? 
Why am I dying to live, if I'm just living to die?

Πόσο "κοστίζει" μια ψυχή;

Muse (+ MTV Exit) - MK Ultra. Ωραίο τραγούδι, φοβερό videoclip. Ας ξεκινήσουμε μ'αυτό. Δείτε το πριν διαβάσετε το κείμενο.


εμπορία ανθρώπων (human trafficking) είναι το παράνομο εμπόριο ανθρώπων για τους σκοπούς της εμπορικής σεξουαλικής εκμετάλλευσης ή της καταναγκαστικής εργασίας: μια σύγχρονη μορφή δουλείας. Κατέχει την πρώτη θέση στις σύγχρονες, πιο διαδεδομένες παράνομες πράξεις, με δεύτερο το εμπόριο όπλων και τρίτο το εμπόριο ναρκωτικών"

Ναι λοιπόν, ζούμε στον 21ο αιώνα, περηφανευόμαστε ότι ζούμε σε μέρες δημοκρατίας και πως είμαστε όλοι ίσοι. Κι όμως, δεν είμαστε. Φυλετικές, θρησκευτικές διακρίσεις και δούλοι ακόμα υπάρχουν, απλά... εκσυγχρονίστηκαν! Θα μου πεις, συνθήκη κατά του εμπορίου ανθρώπων δημιουργήθηκε το 2003(!) και δεν την έχουν υπογράψει ακόμη όλες οι χώρες. Ναι, αλλά πώς νιώθεις που  τα ρούχα που φοράς και τα πράγματα που χρησιμοποιείς, σου τα έφτιαξε ένα 10χρονο παιδί; Ή που 15χρονα κορίτσια περνάνε στην πορνεία; Τα παιδιά αυτα έχουν στερηθεί την παιδική τους ηλικία, μπορεί να μην έχουν πάει ποτέ σχολείο και έχουν ήδη γευστεί την εξαθλίωση και την κακομεταχείρηση από άλλους.


Εγώ προσωπικά νιώθω αηδία γι αυτό. Σιχαίνομαι την κοινωνία μας που φέρνει τους ανθρώπους σε αυτή τη θέση και απαξιά όταν αυτοί πέφτουν στο κενό. Σιχαίνομαι το γεγονός ότι ασχολούμαστε με ένα σωρό μπούρδες και εθελοτυφλούμε στο πραγματικό πρόβλημα. Σιχαίνομαι τον τρόπο που εκμεταλλεύονται αυτό το φαινόμενο ορισμένες εταιρίες (πχ το ΜΤV που έκανε το videoclip. Τα μπλουζάκια και όλα τα άλλα αντικείμενα εισάγονται απ'την Κίνα. Τί είδους ευαισθητοποίηση είναι αυτή;) με σκοπό να βγάλουν κι άλλα χρήματα. Και σιχαίνομαι τον εαυτό μου τις φορές που τον πιάνει καταναλωτική μανία. Γιατί κάποια πράγματα κοστίζουν περισσότερο απ'όσο νομίζουμε..

Σημείωση: Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ΝGO, αυτή τη στιγμή υπάρχουν 13.000-15.000 θύματα εμπορίας. Κυριότερες χώρες προέλευσης των θυμάτων είναι η Νιγηρία, Ουκρανία, Ρωσία, Βουλγαρία, Αλβανία, Μολδαβία, Ρουμανία, και η Λευκορωσία. Επίσης σύμφωνα με την VTPA (Victim Trafficking Protection Act) πάρα πολλές χώρες (ανάμεσά τους η Ρωσία και η Κίνα) αρνούνται να συνεργαστούν ενώ άλλες να παραδεχτούν πως υπάρχει πρόβλημα! (πηγή: http://en.wikipedia.org/wiki/Human_trafficking)

Το Σωκρατικό δίλημμα.

"Βαδίζω σ' έναν μοναχικό δρόμο.
Απολαμβάνω τον αέρα, τον ήλιο, τα πουλιά.
Απολαμβάνω που τα πόδια μου με πάνε όπου εκείνα θέλουν.
Στην άκρη του δρόμου βρίσκω ένα σκλάβο που κοιμάται.
Πλησιάζω και διαπιστώνω ότι ονειρεύεται.
Από τα λόγια και τις εκφράσεις του μαντεύω...
Ξέρω τί ονειρεύεται:
Ο σκλάβος ονειρεύεται ότι είναι ελεύθερος.
Η έκφρασή στο πρόσωπό του δείχνει γαλήνη, ειρήνη.
Αναρωτιέμαι...
Πρέπει να τον ξυπνήσω και να του πω πως είναι μόνο ένα όνειρο;
Πρέπει να μάθει πως εξακολουθεί να είναι σκλάβος;
Ή πρέπει να τον αφήσω να κοιμηθεί όσο μπορεί,
απολαμβάνοντας, έστω και στο όνειρό του, την φανταστική του πραγματικότητα;"

Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετική απάντηση. Αν όμως κοιτάξεις καλά το πρόσωπό του και δεις πως εγώ είμαι ο σκλάβος, τότε σε παρακαλώ, μη διστάσεις... 

Ξύπνα με!

Μια βόλτα στον ουρανό και πίσω πάλι.


Μικρή ονειρευόμουν να περπατήσω μέχρι ουρανό. Τώρα πια ξέρω πως αυτό είναι αδύνατο. Ηλίθια Φυσική, με τις χαζές θεωρίες σου για τη βαρύτητα. Εγώ να ξέρεις, δεν υπακούω στους νόμους σου. Γιατί ακόμα ονειρεύομαι. Δες τώρα την εικόνα πάνω πως βολτάρω πάνω στα σύννεφα και βγάλε το σκασμό! :Ρ


Μια ψυχή, δύο σώματα


Αφήνεις το χέρι της μητέρας σου και προχωράς δειλά ανάμεσα στον κόσμο. Ένα ντροπαλό παιδάκι είσαι, δεν ξέρεις κανέναν, φοβάσαι, τρέμεις. Μέχρι που αυτή θα σε πλησιάσει και θα σου πει χαμογελαστά: "Θέλεις να γίνουμε φίλες?" Της χαμογελάς και συ, της πιάνεις το χέρι και προχωράτε.

Πρώτα τα παιχνίδια στις αλάνες με τα άλλα παιδιά. Τότε πρωτογνώρισες τον κόσμο. Από τότε άρχισες να μοιράζεσαι μαζί της ό,τι σε απασχολούσε. Στην εφηβεία τα πρώτα σου σκιρτήματα, έγιναν αφορμές για να συζητάτε βραδιές ολόκληρες. Τα όνειρά σου, οι προβληματισμοί σου... η μεταμόρφωσή σου από παιδί σε ενήλικα, δε θα γινόταν ποτέ χωρίς την βοήθειά της.

Βόλτες, συναυλίες, καλοκαιρινές διακοπές. Ό,τι και να σκεφτείς, κάπου θα τη διακρίνεις και αυτήν. Δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι ο άλλος σου εαυτός. Είναι διαφορετική, πολύ διαφορετική από σένα. Όμως, όπως είπε και ο Αριστοτέλης: Φιλία είναι μια ψυχή σε δύο σώματα.
  
   

Eλεύθερος Χρόνος.


Όλοι μας γεμίζουμε τα απογεύματά μας με διάφορα ήδη απασχόλησης. Το μέσο γυμνασιόπαιδο/λυκειόπαιδο** που διαβάζει (άρα δε μιλάω για τον εαυτό μου :Ρ), θα έχει 1-2 γλώσσες, κάποιο είδος άσκησης ή μουσικό όργανο. Έτσι, αναπόφευκτα, ο μέσος προαναφερόμενος μαθητής γκρινιάζει που δεν έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο για βόλτες, για ξύσιμο κλπ.

Φέτος όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ανήκω σ'αυτήν την κατηγορία. Πέρσι πήρα το Β2 στα γερμανικά και πτυχίο στην πληροφορική πρόπερσι. Ήμουν από τότε τόσο geek φαίνεται, γιατί παράτησα απ'την τετάρτη δημοτικού ρυθμική για τα 2 παραπάνω. Τέλος πάντων, να μη περιττολογώ, φέτος έχω μόνο τα αγγλικά να τελειώσω. Αυτό μου αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο!

Φυσικά, δεν πρόκειται να κάθομαι μέσα όπως πέρυσι. Τότε, που όταν (1 στο εκατομμύριο) ήμουν για λίγο ελεύθερη καθόμουν στο pc. Εντάξει, έχει και τα θετικά του ο υπολογιστής. Χάρη σ'αυτόν γνώρισα τη Στελλίνα, το Νίκο, κ.α και δε χάνω επαφή με τα φιλαράκια μου από Κρυοπηγή και Σοχό. Επίσης έχω το blog, κατεβάζω δωρεάν μουσική και ταινίες και βελτιώνω τις φωτογραφίες που βγάζω.

Παρόλα αυτά, αυτό το καλοκαίρι απέκτησα καλές συνήθειες που δε θέλω να αφήσω. Μια απ'αυτές το ότι γυμναζόμουν συνέχεια. Γι αυτό πηγαίνω τα απογεύματα για περπάτημα/τρέξιμο!

**μόνο η 1η λυκείου, απ'την δευτέρα και μετά υπάρχει συνήθως μόνο το φροντιστήριο για τις πανελλήνιες.

PS. Πέρασε 1 βδομάδα μαθημάτων και κατάλαβα πως, καταβάθος, ανυπομονούσα να ανοίξουν τα σχολεία! Το λύκειο είναι μια μεγάλη πρόκληση και γω λατρεύω τις προκλήσεις!
   
  

Κενό.


Πώς μπορώ να εκφράσω το τίποτα?
Με τί λόγια να το εξηγήσω?

Υπάρχουν πολλές λέξεις για να περιγράψεις συναισθήματα.
Πώς περιγράφεις όμως την έλλειψη των συναισθημάτων?

Με τί δύναμη να μιλήσεις για εκείνη τη στιγμή?
Τη στιγμή που θα ακουστεί το αντίο, τί θα κάνεις?
Θα φωνάξεις, θα κλάψεις, θα παρακαλέσεις?
Ή θα αφήσεις τον άλλον θα φύγει, να χαθεί?

Κάποιες φορές είναι καλύτερο να αφήνεις τον άλλον.
Όχι για να περιμένεις να ξαναγυρίσει σε σένα, -τί εγωιστικό-
Αλλά γιατί θα ξέρεις ότι αλλού θα είναι καλύτερα...
Κι ας πέρνει μαζί του τη ψυχή σου, όλο σου το είναι.

-Νιώθεις?
-Όχι δε νιώθω πια.
-Και αυτά τα δάκρυα στα μάγουλά σου?
-Αναπληρώνουν το κενό μέσα μου.

Η νέα αρχή όμως πλησιάζει.
Όχι άλλες αμφιβολίες, όχι άλλες σκέψεις που πονάνε.

Μέχρι τότε?
Δάκρυα να γεμίζουν το κενό. Το κενό της απουσίας του.

Ελευθερία.



- Τί θα πεί λεύτερος; Αυτός που δεν φοβάται το θάνατο. Νίκος Καζαντζάκης 
- Τη στιγμή που ο σκλάβος αποφασίζει να μην είναι πια σκλάβος, οι αλυσίδες του σπάνε.  Μαχάτμα Γκάντι
- Γνωρίζω μόνο μία ελευθερία, κι αυτή είναι η ελευθερία της σκέψης.  Αντουάν ντε Σαντ-Εξιπερί
- Τι ανόητοι που είναι οι άνθρωποι. Ζητάνε ελευθερία της έκφρασης ενώ δεν έχουν ελευθερία της σκέψης. Soren Kierkegaard
- Δεν ελπίζω τίποτε, δεν φοβάμαι τίποτε, είμαι ελεύθερος. Νίκος Καζαντζάκης 

Πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι έχουν μιλήσει για αυτό το πολύτιμο αγαθό. Ψάχνοντας ένα λεξικό βλέπουμε πως ελευθερία σημαίνει να κάνεις ό,τι θέλεις (εννοείται δεν το εκφράζει τόσο απλοϊκά). Αλλά είναι δυνατό αυτό στη ζωή που ζούμε? Με τόσα προβλήματα και υποχρεώσεις πώς γίνεται αυτό? Δηλαδή δεν είμαστε ελεύθεροι?

Ως κλασσική απάντηση έρχεται συνήθως η έννοια της περιορισμένης ελευθερίας με σήμα κατατεθέν την ατάκα: η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει του άλλου. Ωραία έκφραση, την έμαθα μηχανικά στο δημοτικό χωρίς να καταλάβω τι πραγματικά σημαίνει και έπαιρνα συγχαρητήρια γι αυτό! Τέλος πάντων, ουσιαστικά ο άλλος έτσι σου περιορίζει τις ελευθερίες σου. Αφού όμως ελευθερία είναι να ζεις χωρίς περιορισμούς πώς γίνεται να είσαι ελεύθερος περιορισμένα? Απλά δεν στέκει!

Και επιστρέφουμε στην 1η απορία. Να σας πω την αλήθεια, η σκέψη ότι όντας ελεύθερος κάνεις οτιδήποτε σου καπνίσει δε μ'αρέσει. Το ψάρι βρωμάει απ'το κεφάλι δε λένε? Το να μπορείς να κάνεις ό,τι θες είναι παντοδυναμία όχι ελευθερία. Ελεύθεροι νιώθουμε όταν επιλέγουμε αυτά που θέλ... Οπ! Το βρήκα!

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ = ΕΠΙΛΟΓΕΣ!

Είσαι ελεύθερος όταν μπορείς να επιλέξεις τί να κάνεις όχι όταν κάνεις ό,τι θέλεις.


Προσοχή όμως! Όπως λένε πολύ σοφά: με τα δικαιώματα έρχονται και υποχρεώσεις. Έτσι, με τις επιλογές έρχεται και η υπευθυνότητα. Πάντα υπάρχουν και συνέπειες που θα υποστούμε. Γι αυτό χρησιμοποιείστε αυτό το προνόμιο σωστά!

Η βροχή των αστεριών.


Στην αρχή άκουσα πως θα γινότανε από μια φίλη μου ενώ ήμασταν μες τα νεύρα. Μου είπε αδιάφορα πως <<στο ραδιόφωνο είπανε πως θα πέσουνε πολλά αστέρια>> και εγώ ως απάντηση της έδειξα που γράφω και αυτή και τα αστέρια της. Δεν είχα ιδέα πόσο ωραίο θέαμα ήταν τελικά..
Έμαθα αργότερα πως η βροχή των αστεριών εμπρόκειτο για ένα μοναδικό φαινόμενο κατα το οποίο σχεδόν κάθε λεπτό πέφτουν 3-4 αστέρια. Απογοητεύτηκα μετά, όταν άκουσα πως θα γινόταν 3-5 τα ξημερώματα, αφού εκείνη την ώρα -σκέφτηκα- θα έριχνα τον ύπνο του δικαίου.

Τέλος πάντων, να μη πολυλογώ, ξύπνησα απ'τις 2:30, ενώ όλοι στο σπίτι μου και στον υπόλοιπο οικισμό βρίσκονταν σε βαθύ ύπνο. Φανταστείτε μόνο την ησυχία εκείνη την ώρα. Σκέτη μαγεία!

Το θέαμα φανταστικό! Πράγματι, έβλεπα να πέφτουν το ένα μετά το άλλο μικρά και μεγάλα αστέρια, με ιλλιγγιώδη ταχύτητα. Φαντάστηκα τον εαυτό μου να βρίσκεται ανάμεσά τους, σαν ένας μικρός αστροναύτης, να χοροπηδάω και να αποφεύγω τους μετεωρίτες, σαν να παίζω μήλα με τους φίλους μου!

Ελάχιστες φορές έχω νιώσει τόσο ήρεμη στη ζωή μου. Όταν κοιτάζεις ψηλά, όλα γύρω σου μοιάζουν τόσο μικρά, τόσο ασήμαντα.. τόσο καθαρά! Σα μυρμήγκι. Ναι, έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι, μικροί σα τα μυρμήγκια. Και παρόλα αυτά, δίνουμε σημασία σε τόσο ασήμαντα πράγματα και χάνουμε τη μαγεία και ό,τι άλλο αξίζει πραγματικά..

Περιττό να πω πως έκανα αμέτρητες ευχές! :D

Σημείωση: Πολλά αστέρια έπεφταν και την επόμενη μέρα. Τα είδα πάνω στη σκεπή ενός σχολείου! :Ρ

Η κατάρα της σαπουνόπερας.

Ξύπνησα το πρωί σήμερα και χάζευα λίγο την τηλεόραση που έπαιζε στο star η "Κορίνα η αγριόγατα". Για όσους δεν ξέρουν, είναι η κλασσική σαχλότατη σαπουνόπερα που υπόσχεται έρωτες, ίντριγκες, και άλλες τέτοιες μπούρδες αλλά το μόνο που βλέπεις είναι αγάμητες γκόμενες να μυξοκλαίνε και να δέρνουν η μια την άλλη, αντρικοί ρόλοι που το παίζουν ανεξάρτητοι αλλά είναι τέρμα μουνόδουλοι και σκόρπια εξώγαμα σε όλο το Μεξικό. Δηλαδή ανήκει στο είδος έργων που πολλές φορές μου προκαλεί περισσότερο γέλιο από μια κωμωδία με τους ξεφτίλες ρόλους του, το άθλιο plotwist, τα αμέτρητα ανούσια κοντινά με τη βλακώδη μουσική που γίνονται για να προκαλέσει ψευδή αγωνία και το απαίσιο σενάριο με τα χαρακτηριστικά catch-phrases που σε κάνουν να διπλώνεσαι απ'τα γέλια!

Πιο πολύ όμως σε ένα οποιοδήποτε έργο, με τρελαίνουν οι κακοί της υπόθεσης.
Πάντα είναι άτομα με μεγάλα αποθημένα, που (αντίθετα με τους πρωταγωνιστές) ξέρουν τι θέλουν και είναι αποφασισμένα σε σημείο εξευτελισμού να το φέρουν εις πέρας, χρησιμοποιώντας πολλές φορές και δόλο.
Το ρεπερτόριο του δόλου τεράστιο, από δολοφονίες, εκβιασμούς και ψεύτικες εγκυμοσύνες μέχρι μυστικά όπλα με λέιζερ! Ακόμη, τα έχουν πάντα καλά με τον σεναριογράφο, που τους δίνει πάντα τις καλές ατάκες, που ουκ ολίγες φορές αφήνουν ιστορία. Και φυσικά ας μην ξεχνάμε το σήμα κατατεθέν ενός κακού: το σατανικό γέλιο!

Βέβαια, πολλές φορές θέλουν ανούσια πράγματα, όπως πχ σε παιδικά οι περισσότεροι κακοί θέλουν να καταστρέψουν τον κόσμο. Και ο λόγος; Ή οι γονείς του τον φέρονταν σα μαλακοπίτουρο, ή οι συμμαθητές του στο νηπιαγωγίο τον έλεγαν ανίκανο και μυγόφτυμα.

ΒΟRING!

Διαβάστε το σενάριο ρε καημένοι! Είστε οι κακοί της υπόθεσης. Όσο και να πλακώνεστε με όλο τον κόσμο (βλέπε video) για τις δικές σας μαλακίες δεν θα νικήσετε ποτέ. Get over it!

Γυμνάσιο Τέλος?!

Τρίτη σήμερα και από αύριο ξεκινάνε, επίσημα πλέον, οι καλοκαιρινές μου διακοπές. Βέβαια, εγώ καλά καλά δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ότι τέλειωσε το σχολείο, και μάλιστα ότι σε 70-80 περίπου μέρες θα φοιτώ στο Πειραματικό ΛΥΚΕΙΟ Π.Μ αντί για Γυμνάσιο. Ούτε που κατάλαβα πως πέρασε αυτή η χρονιά... και η προηγούμενη... και η προ-προηγούμενη... και ούτω κάθε εξής.

Γενικώς νιώθω λίγο την ζωή μου να τρέχει με ιλλιγγιώδη ταχύτητα. Και η ταχύτητα οφείλω να ομολογήσω μ'αρέσει μόνο στο λούνα παρκ. Έτσι είναι η ζωή, σαν ένα λούνα πάρκ. Εγώ όμως αντί να την ευχαριστιέμαι, κρατάω μια σακούλα και ξερνάω ασταμάτητα. Why damn it?

Στην αρχή σκέφτηκα πως έφταιγαν οι 3 χρονιές μου στο γυμνάσιο. Θυμάμαι, ήλπιζα στην αρχή πως θα ήταν πιο ήρεμες και πιο χαρούμενες. Όμως οι δύο πρώτες σχολικές χρονιές ήταν σε γενικές γραμμές
(όχι απόλυτα) απογοητευτικές, χωρίς κάποιο ενδιαφέρον. Ευτυχώς η φετινή με αποζημίωσε κατά κάποιον τρόπο, απέκτησα 2 κολλητές στο σχολείο (που τις τρέλανα εντελώς), έκανα νέους φίλους, ήρθα σε επαφή με άτομα που είχα χάσει και είχα κάμποσες συγκινητικές στιγμές (ελπίζω κάποια στιγμή στο μέλλον να ξανανιώσω έτσι).

Όμως δεν είναι αυτό. Δεν μπορεί να' ναι αυτό, αφού είμαι 100% σίγουρη ότι το λύκειο θα με στιγματίσει με θετικό τρόπο. Κάτι άλλο είναι... τί όμως;


Ίσως μέσα μου δεν είμαι έτοιμη! Βλέπω τα περισσότερα κορίτσια (αν όχι όλα) στο λύκειο να αρχίζουν να φοράνε γόβες, να βάφονται, να ντύνονται σα τσόλια, να πίνουν ακατάσχετα, να πηγαίνουν σε σκυλάδικα κλπ. Θα μου πείτε τώρα πια αυτά τα κάνουν απ'το γυμνάσιο. Ναι, αλλά τότε έλεγα πως είναι μικρομέγαλα και ξεμπέρδευα. Τώρα όμως; Πάντα ένιωθα σαν μικρό παιδί. Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξω, να "μεγαλώσω"; Και πώς να αλλάξω; Στην ιδέα να αρχίσω να συμπεριφέρομαι έτσι βγάζω σπυριά!

Και τότε μου'ρθε! ΔΙΑΦΕΡΩ! Όπως ο κάθε άνθρωπος στον πλανήτη Γη, έτσι και γω είμαι διαφορετική. Ως τώρα προτιμούσα να είμαι ο εαυτός μου και ας μην είμαι αποδεκτή απ τον περίγυρό μου παρά να αλλάξω όπως θέλουν οι άλλοι και να είμαι δυστυχισμένη. Γιατί να αλλάξω τώρα;

Επίσης η 1η μου αλήθεια λέει: ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ. Αυτό σημαίνει πως και γώ είμαι αυτή που είμαι, όχι αυτή που μου είπαν να είμαι ούτε αυτή που θέλουν οι άλλοι να γίνω.

Τώρα που έγραψα αυτό το άρθρο αισθάνομαι πραγματικά πολύ καλύτερα! M'αυτή την εξαίσια αίσθηση σας χαιρετώ και σας εύχομαι ολόψυχα καλό καλοκαίρι.
εικόνα1: http://browse.deviantart.com/?qh=&section=&global=1&q=funfair#/d1t5pya με δική μου επεξεργασία.
εικόνα2: http://devilicious.deviantart.com/art/BFFs-164761634?q=1&qo=1

5 Μεγάλες, Προσωπικές μου Αλήθειες.

 Ο κάθε άνθρωπος έχει διαφορετικές απόψεις και πιστεύω για το κάθε τι γύρω του και μέσα του. Άλλες φορές έχουν κοινές γνώμες με άλλους ανθρώπους και άλλες όχι. Εγώ έχω σχηματίσει 5 μεγάλες αρχές και τις χρησιμοποιώ ως σημείο αναφοράς, όταν είμαι αναποφάσιστη σε διάφορα θέματα. Είναι πολύ γενικές και απλές. 

           1. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ... ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ!
Ξέρω, ακούγεται χαζό αλλά αυτό σημαίνει ότι:
  • Η πραγματικότητα δεν είναι αυτή που με συμφέρει
  • Δεν είναι αυτή που ήταν ή θα γίνει
  • Δεν είναι αυτή που μου είπαν ότι είναι
  • Δεν είναι αυτή που θα έπρεπε να είναι
 Η πραγματικότητα είναι αυτή που είναι. (τώρα δεν ακούγεται χαζό, αλλά σκληρό)

           2. ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΑΖΟΥΝ!
Μπορεί οι αλλαγές να είναι μικρές ή μεγάλες, αργές ή γρήγορες, μπορεί να τις αντιλαμβανόμαστε -μπορεί και όχι. Μπορεί να τις προκαλούμε εμείς, μπορεί και να μας αναγκάζουν οι άλλοι. Σημασία έχει όμως ότι γίνονται.

           3.  ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΤΙΜΗΜΑ, ΕΝΑ ΚΟΣΤΟΣ
Αυτό το εξηγώ με δύο πλευρές:               
 
           α) Όταν ζεις κάτι πολύ καλό, να ξέρεις ότι το αξίζεις. Γιατί για να φτάσεις εκεί, έχεις περάσει σίγουρα από κάποιες καταστάσεις και τώρα γεύεσαι τους καρπούς των κόπων σου. Έχεις ήδη πληρώσει ένα τίμημα για να φτάσεις εκεί.
           β) Για να φτάσεις κάπου, για να πάρεις κάτι (από ένα αντικείμενο μέχρι ένα ξεχωριστό συναίσθημα) πρέπει να δώσεις πρώτα κάτι, να πληρώσεις.
        -Μοναδική εξαίρεση το κακό. Κανένας δεν αξίζει ό,τι άσχημο του συμβαίνει.

Με αυτή την αλήθεια, ξεπερνάμε χαζές, νηπιακές ιδέες ότι μπορούμε να παίρνουμε κάτι με το "έτσι θέλω".

          4. Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ!
Αυτό αποτελεί και το μόττο μου. Πολλές φορές νομίζουμε ότι η εξωτερική εμφάνιση, τα χρήματα και η κοινωνική θέση την προσφέρουν. Όμως δύναμη που αντλείται από αυτά κρατάει ελάχιστα σε σύγκριση με την εσωτερική και... σίγουρα δεν είναι αληθινή!

          5. ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ!
Wow! Αυτό ακούγεται πράγματι δύσκολο, πολλές φορές αδύνατο. Όμως αν το σκεφτείτε, οι περισσότεροι από σας κάνετε στο τέλος αυτό που θέλετε. Πχ ένας μαθητής πολύ θα ήθελε να μην διαβάζει. Όμως θέλει καλό βαθμό και να μην του γκρινιάζουν οι γονείς του. Άρα για να πάρει καλό βαθμό που θέλει, θα διαβάσει. (Ή δεν τον νοιάζει ο βαθμός και οι γονείς του και δεν διαβάζει) ;Ρ

 Αυτές οι αλήθειες μέ'χουν βοηθήσει πάααααρα πολύ στη ζωή μου. Φυσικά, και αυτές οι αρχές έχουν υποστεί αλλαγές και θα συνεχίζουν να αλλάζουν, ανάλογα με τις εμπειρίες μου στο μέλλον.

Καλωσορίζω τον εαυτό μου στο blogging!

Χειροκροτήματα, επευφημίες, γιουχαρίσματα κλπ κλπ... (και μετά ξυπνάω :Ρ)

Αnyway, ιστορική -για μένα- ημέρα σήμερα, (σήμερα τέλειωσα επίσημα το γυμνάσιο. hurray!). Χαίρομαι πάαααααρα πολύ που επιτέλους ξεκινάω να γράφω, γιατί πραγματικά το έχω ανάγκη μέσα μου να εκφράζω και να "καλλιεργώ" τις σκέψεις μου και να μην τις εγκλωβίζω στο μυαλό μου.

Οφείλω να ομολογήσω ότι είμαι εντελώς άπειρη, γι' αυτό σίγουρα θα κάνω πολλάααα λάθη. Αν ψάχνετε κάτι τέλειο βρίσκεστε σε λάθος blog. :)

Ίσως για κάποιον που δεν με ξέρει, με λένε Βάσια, έχω το παρατσούκλι "τρομοκρατικό ποντικάκι" (εξού και το terra mouse) και είμαι 15 χρονών. Μένω Θεσσαλονίκη, ακούω rock & metal, βλέπω αρκετά anime και ασχολούμαι με φωτογραφία και photoshop πορωτικά. Επιπλέον, είμαι εθισμένη στα κεράσια! :Ρ
Όσο για τον χαρακτήρα μου, πιστεύω ο κάθε άνθρωπος γύρω μου είναι "καθρέπτης" που δείχνει χαρακτηριστικά του εαυτού μου. Και αυτός είναι ένας λόγος που έκανα το blog -ίσως γράφοντας να καταλάβω πράγματα για μένα που τώρα δεν γνωρίζω..

Η ώρα είναι 2:15 πμ και μόλις τέλειωσα το 1ο μου κείμενο! ΥΑΥ! :D