Μοναξιά και λάθη.


    Με αφορμή μία συζήτηση που είχα τις προάλλες, αναρωτιόμουν γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα κι όταν έχουν ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά τους, κάνουν λάθη. Αντί να εκδηλώσουν αυτό που νιώθουν πραγματικά (ή έστω να το αναζητήσουν), δημιουργούν σχέσεις που θα τους οδηγήσουν στο πουθενά, αφήνουν τον άλλον με ψεύτικες ελπίδες, που στο τέλος μόνο άσχημο τέλος μπορούν να φέρουν και στους δύο.
    Η πρώτη απάντηση που μου ήρθε ήταν "για να καλύψουν την μοναξιά τους". Ο συνομιλητής μου δεν συμφώνησε με αυτό. "Μα όλοι μας, όσο και να μη το παραδεχόμαστε, έχουμε τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους να νοιάζονται για μας. Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια μόνοι". Η αλήθεια είναι πως, παρόλο που κατακρίνω τέτοιες συμπεριφορές, κατανοώ γιατί γίνονται. Έχω κάνει τέτοια λάθη (και μάλλον κάνω και τώρα).
    Γιατί όσους φίλους και να έχεις, όσους ανθρώπους γύρω σου που να νοιάζονται για σένα, ή όση αισιοδοξία και να σε διακατέχει, στο τέλος της ημέρας είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι θέλεις περισσότερα. Είναι αδύνατο να μη νιώσεις ότι είσαι μόνος, και δε μπορεί κανένας να σε σώσει απ'τις ίδιες σου τις σκέψεις.
    Για μένα, αυτό είναι ένα απ'τα χειρότερα συναισθήματα και μία απ'τις μεγαλύτερες μάστιγες στην σημερινή εποχή: το να μην είσαι σίγουρος για τους άλλους, ή ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου. Το να περικλύζεσαι από πολλούς ανθρώπους και πάλι να νιώθεις μόνος.

The Only Moment(s) We Were Alone.

Sometimes, I can't help thinking of a certain someone, and how we would have these few hours together at the end of every Friday. It was sacred. If anyone tried to intrude, we would subtly shoo them away. Because that time was for us. We would take a walk, unwind for a bit, talk about anything that worries us, and then leave. Nothing else was needed that time. If it was raining he would hold an umbrella over my head. If it was cold he'd let me snuggle close. I miss those moments alone, when we were just the two of us.

Now that I think about it, it was like a glittering blackness, the time would stop. I guess it was only natural to be afraid, since I were lonely for so long before. My trembling hands prevented me from hugging goodbye, because what we lived was like a first breath after coma. Yeah, that's the only way to describe it.

He asked me to think about him 'sometimes', and he would instantly feel it. But I never really forgot him. I wonder if he can feel that. I wonder if he can feel that I'm yearning for the moment he'll place his hand in mine, I wonder if he can feel that I'm falling in a coma again, and noone can save me anymore.

It's just that, all the strength and human qualities in me are poor in front of such situation. But at least I know, no matter how lonely I feel, I'm not alone. Because, one day, my Friday will come again.






Note: Recently, I've been checking my readers and I was blown away by the amount of foreign 'followers' I have. I tried to add a page-translator (or sth like that) but it didn't work. It might be easier for me to write in my native language, but I'll try to write in English more often, or just translate them from Greek (like the one above).

Παλιά e-mails


   Συγγνώμη που δε γράφω τόσο συχνά. Για την ακρίβεια, συγγνώμη που δε γράφω καθόλου αυτόν τον καιρό.

   Η ζωή μου είναι μπερδεμένη.
   Συμβαίνουν πολλά πράγματα αυτόν τον καιρό, στα οποία αδυνατώ να αντιδράσω, ή ακόμα να πιστέψω πώς συμβαίνουν. Απλά αφήνω τις έγνοιες να με πλακώνουν, σε σημείο που να θέλω να ουρλιάξω, μα να μη μπορώ.
   Ξέρεις, συχνά ξυπνάω το πρωί και νιώθω ότι είμαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο από την προηγούμενη μέρα. Γι αυτό δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί κάνω τόσο αλλόκοτες σκέψεις, ή γιατί νιώθω συνεχώς τόσο παράξενα. Γι αυτό επίσης φοβάμαι να πω κάτι, γιατί ποτέ δε ξέρω ποιό κομμάτι του εαυτού μου το λέει αυτό, και αν θα πιστεύω το ίδιο πράγμα και αύριο.
   Και όλα αυτά γιατί θέλω πολλά πράγματα. Έχω δέκα διαφορετικά όνειρα, που θα γίνουν με δέκα διαφορετικούς τρόπους, οι οποίοι δε θα έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Έτσι, και να πραγματοποιηθεί κάποιο απ'αυτά, ποτέ δε θα χαρώ πραγματικά.
   Είμαι δειλή, γιατί δεν μπορώ να πιστέψω σε ένα όνειρο, από φόβο μήπως δε πραγματοποιηθεί ποτέ.

   Θα προσπαθήσω να γράφω πιο συχνά, στο υπόσχομαι. Περιμένω απάντηση, φιλιά.

You were there, smiling in my arms for all those years.

-Πώς νιώθεις;
-Σαν την πρώτη μας φορά. Πάλι.
-Ψέματα λες.
-Τί σε κάνει να το λες αυτό;
-Μα δε καταλαβαίνεις; Έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που σε πρωτογνώρισα, από τότε που σε πρωτοφίλησα, από τότε που πρώτη φορά...
-Ναι, αλλά κάθε φορά μαθαίνω κάτι καινούργιο για σένα. Κάθε μέρα, αλλάζει και κάτι, κάθε μέρα και ένα νέο συναίσθημα βγαίνει στο φως. Μια χαζή συνήθεια, ένα αστείο περιστατικό. Αλλάζω και αλλάζεις. Γι αυτό δε θα σε βαρεθώ ποτέ. Αντίθετα κάθε μέρα θα με ενθουσιάζεις και περισσότερο. Δε θα σε βαρεθώ ποτέ, να το θυμάσαι αυτό.
-Μα πώς μπορείς τόσο εύκολα να νιώθεις πως προχωράει αυτό που έχουμε; Εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θες, ενώ εγώ έχω πολλές υποχρεώσεις τώρα. Και όσο πάνε θα αυξάνον-
-Αυτά αν θυμάσαι τα έχουμε ξαναπεράσει. Ήμουν εγώ στη θέση σου, μα έδειξες αρκετό θάρρος και το ξεπεράσαμε. Δεν έχω πρόβλημα να περάσω το ίδιο.
-Το έχω όμως εγώ! Υπέφερα απίστευτα εκείνη την περίοδο, πέρασα ατελείωτα βράδια άϋπνη απ'το κλάμα. Ξέρω πως εσύ έχεις περισσότερη δύναμη από μένα και δε θα φτάσεις σ'αυτό το σημείο. Όμως..
-Όμως τί;
-Δε θέλω να μένεις στάσιμος εξαιτίας μου. Έχεις όλη σου τη ζωή μπροστά, να κάνεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου. Μη μένεις πίσω για μένα, δε το αξίζω. Έχεις την ελευθερία να-
-Μα δε το καταλαβαίνεις; Δε θέλω ελευθερία, εσένα θέλω.

Το φιλί που ακολούθησε ήταν παράξενο. Επιβεβαιωτικό μεν, γι αυτό που μου είπε, μυστήριο δε.
Περάσαμε την υπόλοιπη ώρα στην μπανιέρα, τραγουδώντας. Ως συνήθως. Μα δεν ήταν σαν την πρώτη φορά. Ήταν πολύ καλύτερα.



Η έκφραση "σ'αγαπάω" μοιάζει πολύ μικρή πια.

"Το λάθος, του λάθους, το λάθος, ώ λάθος."

Λάθος όλα. Διάλεξα το λάθος άτομο,  με λάθος ηλικία, στη λάθος πόλη, με λάθος φίλους. Το διάλεξα σε λάθος μέρος, τη λάθος στιγμή. Είπα λάθος λόγια, μου έκανε λάθος ερωτήσεις, έδωσα λάθος απαντήσεις, είχαμε λάθος συμπεράσματα και κάναμε λάθος επιλογές, Τραβήξαμε λάθος δρόμους, τώρα ζούμε σε λάθος ρυθμούς και με λάθος μέλλον. Μα ο λόγος για όλα αυτά ήταν σωστός, γιατί τί είναι η ζωή χωρίς λάθη;



03.08.11

Εστίασε στο κενό.  Σκεφτόταν, θυμόταν, δάκρυζε. Τα μάτια του κοκκίνησαν και πρήστηκαν. Τα πνευμόνια ρούφηξαν θειάφι και έφτυσαν πόνο. Στο στήθος ένα βάρος γνωστό. Πόδια κουρασμένα απ'τις μάταιες βόλτες στις θάλασσες δίχως τέλος.
Δυο μάτια γεμάτα φως και σιγουριά. Φώτα και χαμένη σιγουριά που του θυμίζουν δυο μάτια. 

Ερωτεύτηκε μέσα της, αγάπησε μέσα της, μίσησε μέσα της, μίσησε και τον εαυτό του. Γι’ αυτό της είπε να φύγει μακριά. Κάπου που ο αέρας δε θα ήταν θειάφι, κάπου που η ψυχή της θα άδειαζε απ’τα θλιβερά ποιήματα. Κάπου που δε θα τη στοιχείωνε ό,τι όμορφο είχανε ζήσει.

Για μια ακίνητη, φευγαλέα στιγμή την είδε, όπως τότε. Με όλη τη σιγουριά της. Άνοιξε τα χείλη για να φωνάξει. Ήθελε ν’ακουστεί μέχρι τα πέρατα της γης, ήθελε ο πιο ξέγνοιαστος άνθρωπος να ακούσει την κραυγή του και να γεμίσει η ψυχή του φρίκη.
Άνοιξε τα χείλη, μα δε βγήκε ήχος. Δε βγήκαν λέξεις. Και τα χείλη έτρεμαν.

Ήθελε να τον καταστρέψει, για να μην αλλάξει ποτέ ξανά.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να μην την καταστρέψει ποτέ ξανά.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να δει εκείνη τη σιγουριά στα μάτια του.
Ήθελε να τον καταστρέψει, για να τον αγαπά για πάντα.

«Κατέστρεψέ με», της είπε.

Change.


You want to be somebody.
You want to do something.
Yourself stops you.
What is the right thing to say?
The correct thought to make?
Think again.
What you feel?
Then decide.
You take the step,
And finally change.

Become who you really want to be.


18.7.2011

Κι αν έχει περάσει καιρός απ την τελευταία φορά που σε είδα, δε πειράζει.
Γιατί σε βλέπω κάθε μέρα.

χαμόγελα. βλέμματα. χειρονομίες. σπρωξίματα. λέξεις. εκφράσεις. βηξήματα. κοπλιμέντα. καλημέρες. καληνύχτες. βρισιές. ειρωνίες. ψέμματα. αλήθειες. αμηχανίες. αδιαφορίες. αγγίγματα. βλέφαρα που ανοιγοκλείνουν. συμπόνια. λύπηση. απέχθεια. αγωνία. ανυπομονησία. χαρά. λύπη. χάος.

Ό,τι είναι οι άνθρωποι γύρω μου είσαι εσύ.
Σε νιώθω μέσα απο το πρόσωπο των περαστικών και σ'αγγίζω όταν με προσπερνούν.

Κι αν έχει περάσει καιρός απ την τελευταία φορά που σε είδα, δε πειράζει.
γιατί σε βλέπω μέσα σε όλους τους άλλους.

Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;


  Ώρες-ώρες μου τη δίνει αυτός ο κόσμος.
Αυτή η κοινωνία μας, στην οποία επειδή κυριαρχεί ο κερδοσκοπισμός, αναζητά υποκατάστατα. Φθηνά μέσα διασκέδασης και πλουτισμού. Παυσίπονα στις ασήμαντες ενοχλήσεις μας, που τις μεγαλοποιούμε.
  Νιώθω πως λείπουν τόσα πολλά, ουσιώδη πράγματα. Όπως μια πράξη αληθινά γενναιόδωρη και δημιουργική. Που θα βγάλει στο φως πτυχές των ανθρώπων που χαρακτηρίζονται από τη μοναδικότητά τους.
  Χρειαζόμαστε μια αφορμή που θα μας δώσει ζωντάνια. Ένας άνθρωπος, ένα βιβλίο, ένα τραγούδι. Έτσι ξεχωρίζει το ζωντανό απ'το νεκρωμένο. Με την επιθυμία που μας παρακινεί να το μιμηθούμε. Να ζήσουμε πιο έντονα και να φτάσουμε κοντά στην αλήθεια. Να νιώσουμε την ολοκλήρωσή μας ως όντα προικισμένα με λογική και συναίσθημα, που το ένα ελέγχει το άλλο.
  Λογική και συναίσθημα. Κύρια συστατικά αυτού που ονομάζουμε έρωτα. Τον αληθινό έρωτα όμως, αυτόν που θυμίζει έναν διαρκή ψίθυρο. Έναν διάλογος ερωτευμένων χειλιών και αυτιών. Ο οποίος με την επανάληψή του δε κουράζει, και το τέλος του είναι μόνο προσωρινό. Ο οποίος συνεχίζεται στο άπειρο, όπως η ηχώ.
  Και φυσικά λείπει και αυτό από σήμερα. Όπως λείπει και το θάρρος. Το κουράγιο να εκδηλώσεις άφοβα τις σκέψεις σου. Να κάνεις το υπέρτατο άλμα που θα σε οδηγήσει στην κάθαρση. Να τρέξεις, να χορέψεις, να γίνεις πάλι παιδί...

Το καλοκαίρι αυτό μου έχει δώσει την ευκαιρία να αναλύσω πολλά πράγματα. Όμως, ό,τι και να σκέφτομαι, πάντα καταλήγω στην ρητορική, κλισέ πια ερώτηση: Πότε θα αλλάξουμε χαρακτήρα;

Now you're really living!


Have you ever sat down in the fresh-cut grass
and wished that little moment would never pass?
And when you see the sun rise over the hill,
has it ever given you such a thrill?

Have you ever got so very drunk,
that every single second gives you hell of a fun?
And do you know what it's like to fall on the floor
then cry your guts out till you got no more?

Have you ever been in love with a beautiful person?
If you really have, there's nothing else to mention.
Cuz even if you're just a crazy man,
You sure do know how to live your life. 

Η πόλη της θλίψης.

Ξύπνησα από τον θόρυβο της πόλης, εκεί στο πεζοδρόμιο που με είχε βρει ο ύπνος. Σ'αυτήν την απαίσια πόλη. Άλλες φορές την σιχαίνομαι και άλλες την φοβάμαι. Ούτε που κατάλαβα πόσο με άλλαξε. Αλλά έτσι κάνει σε όλους, μέρα με την μέρα, κάθε στιγμή, ξεζουμίζει όλο σου το είναι και σ'αφήνει άδειο.

Άχρωμη πόλη λοιπόν, και προβλέψιμη. Παντού όμοιο σκηνικό. Κτήρια, σπίτια κολλημένα το ένα δίπλα στο άλλο. Ο κάθε διάδρομος, ο κάθε όροφος. Πόσο ίδια είναι όλα! Και όμως, οι ιδιοκτήτες δεν γνωρίζονται μεταξύ τους. Μια τυπική καλημέρα, ένα κούνημα του κεφαλιού προς τα κάτω, σε ενδειξη αναγνώρισης. Τίποτα άλλο. Κενοί τοίχοι, κενοί άνθρωποι.

Πόλη ανούσια. Τεράστια τμήματα της ενωμένα με μια άσφαλτο. Σε ελάχιστα σημεία μία παρεμβολή με πράσινο, μια μικρή ανάσα πριν τον πνιγμό. Αυτοκίνητα που δεν ενδιαφέρονται για κανέναν. Χαμένοι άνθρωποι μέσα στην ατελείωτη ζούγκλα καταστημάτων και πλανόδιων πωλητών. Αμέτρητες φωτεινές επιγραφές, φωταγωγοί και καυσαέριο. Για πόσο ακόμα θα κρύβουμε το φεγγάρι; Για πόσο ακόμα θα κυνηγάμε την ολοκλήρωση στο τίποτα;

Πόλη που όλοι εμείς δημιουργήσαμε. Και την ανεχόμαστε, γιατί μας μοιάζει τόσο πολύ.
Για να αντιμετωπίσω λοιπόν μία ακόμη πικρή και σκονισμένη μέρα σ'αυτήν, σηκώθηκα απ'το παγκάκι και χάθηκα στο βουητό της.

Χάνομαι.

Και εκεί που χάνεσαι, που δεν ακούς πια την λογική,
υπάρχει κάτι που μπορεί να διώξει όποια απειλή.
Μα μια ανάσα, ένας ψίθυρος στ'αυτί.
μπορεί στο τέλος να σου σκλαβώσει την ψυχή.


Μετά από τόσο καιρό τίποτα δεν έχει αλλάξει. Κι αν κάποιες φορές νιώθω άδεια, να ξέρεις πως έχω στερέψει από λόγια, όχι από συναισθήματα. Αλλά δεν ανησυχώ. Αν είναι να χαθώ, ας χαθώ στον ωκεανό των ονείρων σου.


καλωσόρισα!

Χαιρετώ!

Σε κλίμα "την-Παναγιωτοπούλου-μου-μέσα" -συγγνώμη κιόλας-, που εξαιτίας της ξεκινάμε νωρίτερα τις ενδοσχολικές και χάνω και ωραίες συναυλίες (βλ. Blind Guardian) για να διαβάσω, σας χαιρετώ για αυτό το μήνα. Ευχηθείτε μου καλή επιτυχία για τις εξετάσεις του σχολείου και του Proficiency, μπας και τα πάω καλά πουθενά. Υπόσχομαι πως θα επιστρέψω δριμύτερη με νέα κείμενα, εικόνες και τα λοιπά. Μέχρι τότε...



See you on June folks!





Μύρισε άνοιξη!

Το ποιηματάκι αυτό το έγραψα στη λέσχη δημιουργική γραφής, στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας ποίησης στις 21 Μαρτίου Η φωτογραφία τραβήχτηκε στον κήπο της γιαγιάς μου.

Μύρισε άνοιξη ξανά!
Φόρεσε η φύση ρούχα γιορτινά
Βυθίστηκε η γη στα αμέτρητά της χρώματα
Πλανεύτηκε κι αυτή απ'τα μεθυστικά τα αρώματα

Μύρισε άνοιξη ξανά!
Χαρούμενη έγινε η κλαίουσα ιτιά
Ποίηση και μουσική έδωσαν ρυθμό
Ζηλεύει ο παράδεισος τέτοιον κόσμο ζωηρό

Μύρισε άνοιξη ξανά,
μα ποιά γκρίζα πόλη την ένοιωσε αληθινά;
Μύρισε άνοιξη ξανά,
μα σήμερα οι άνθρωποι έχουν δύσοσμη καρδιά...

ΥΓ: Ζητώ συγγνώμη που παραμέλησα (και θα παραμελήσω κατά κάποιον τρόπο από δω και πέρα) το blog, λόγω υποχρεώσεων. Εκδρομές και διαγωνίσματα κατά συρροήν, τί να πεις! 

Connection.


Back then, I was desperately seeking to be strongly tied to someone.
Could it be fate, destiny, or a feeling like love or friendship. I really didn't care.
All I wanted was a bond so powerful, that would never be broken.

It took me too long to see, people can't just be tied together.. they have to connect.
Otherwise, they'll find themselves bound hand and foot.

 
In the end, you really gave me that bond, but not the connection.
   

Darkness.


Slowly walking to the door οf hell
willingly digging your own grave
You came to face death himself
Poor man, thinking you're that brave

Now in the shadows you'll lurk forever
You became one with them, like all the others
But how she aches for you and cares
You don't seem to know, there's only darkness

Down in the darkness now you wish
She'll never come across this door
Oh wait, is that her approaching?
Time for fun once more...

(δεν είμαι goth ή κάτι τέτοιο, απλά έχω περίεργες εμπνεύσεις στις 4 τα ξημερώματα) 

Look the other way.

   When we walk down a crowded street, we tend to look straight ahead and avoid making eye contact with other people. It's just like a tunnel vision. We are very insular and adjust our reactions according to the situation. Everyone prefers to look at the floor buttons in a lift, than look around and maybe catch somebody's eye. 
   Crowded buses and trains make us feel the same way. We bury our faces in a newspaper or a magazine - anything but make contact. Perhaps, if we were to loosen up a bit, we might find other people are actually friendly and worth to know better.

As the song says wisely, people are strange when you're a stranger.



*Στην αρχή το είχα γράψει στα ελληνικά, θέλοντας όμως να κάνω εξάσκηση στα αγγλικά, το μετέφρασα και μου άρεσε πιο πολύ έτσι.*

Κοιτώντας τον καθρέπτη..

Πολλές φορές, πιστεύω, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου κρίνεται από τον τρόπο που κοιτά τον εαυτό του στον καθρέπτη. Αρκετοί, παρατηρούν κάθε σημείο πάνω τους, θέλοντας να γίνουν πιο ελκυστικοί, ενώ άλλοι κοιτάζονται με αδιαφορία. Κάποιοι κοιτάζονται με έπαρση, άλλοι δεν έχουν καν αυτήν τη συνήθεια.

Το άτομο που θα σας περιγράψω, ανήκει μάλλον στη 2η κατηγορία, αδιαφορία δηλαδή. Κάθε φορά όμως προσέχει τον τρόπο που τον κοιτάζουν τα μάτια του. Θέλει στο πίσω μέρος του μυαλού του να θυμάται αυτό το μελαγχολικό βλέμμα, πριν φορέσει την μάσκα με το πλατύ χαμόγελο. Ο κόσμος έξω, ξέρετε, δε θέλει να βλέπει λυπημένα πρόσωπα. Προτιμά την ευτυχία,ακόμα κι αν είναι ψεύτικη.

Λατρεύει να ακούει μουσική. Προτιμά να ακούει μουσική, παρά τους ανθρώπους. Η μουσική δε προδίδει, δε πληγώνει. Προτιμά να ακούει μουσική, παρά την καρδιά του. Με την μουσική δε βασανίζεσαι, δεν υποφέρεις.

Λίγοι άνθρωποι τον έχουν κάνει να γελάσει με την ψυχή του ˙ ακόμα λιγότεροι τον έχουν αγαπήσει πραγματικά. Ήταν αυτοί οι λίγοι που κατάφεραν να σπάσουν την μάσκα του, και να ανακαλύψουν το μελαγχολικό βλέμμα, με το οποίο κοιτά τον εαυτό του κάθε μέρα.

Το άτομο που περιγράφω 
είσαι εσύ, 
είμαι εγώ, 
είναι όλοι όσοι αισθάνονται
έστω και λίγο 
πληγωμένοι.