ίσως;

-"Μη φύγεις ακόμα, βρέχει."
Σταμάτησε η βροχή,
και ακόμη να φύγω.

-"Γιατί δε μένεις λίγο; 
Έχουμε τόσα πολλά να πούμε."
μα ακόμη να πούμε κάτι.

Μπορεί τελικά να είναι στη φύση μας 

να περιμένουμε πότε θα έρθει βροχή
ή να κλέβουμε ξένες αναμνήσεις
και να ελπίζουμε μια μέρα 
να γίνουν και δικές μας.

Ίσως αυτή να είναι η τύχη μας

ή δυστυχία

sinέπεια

πρέπει να κοιτώ τον εαυτό μου κατάματα // να μην πίνω έξω πολύ // όσο καλή και να ναι η μουσική // δεν πρέπει να χρησιμοποιώ το σώμα μου // για να ακούω // βρίσκομαι σε αφύπνιση // θέλω να φιλήσω ένα γνώριμο πρόσωπο // να ξενυχτήσω με ένα άγνωστο // χαζεύω το ταβάνι // παθιάζομαι πιο πολύ με τις νύχτες άλλων // παρά με τις δικές μου // τις νύχτες // αιωρούμαι σαν φάντασμα // ένα φάντασμα που δεν μπορεί να περπατήσει // που φοβάται την πτώση // που φοβάται το θάνατο // το θάνατο // να γίνει άνθρωπος





θέλω να γίνω φτηνή 
πολύ φτηνή 
βρώμικη  
μετά να βγω έξω 
περπατώ πάντα στο πλήθος 
ανάμεσα σε θεούς 
να κρατώ τις αμαρτίες 
να σβήσω τα τόσα αγνά κομμάτια σου 
τα κομμάτια σου 






τα ανώτερα όντα ξέχασαν να μας βάλουν κλιπάκια στον κρόταφο
να βγάζουμε κάθε κακή σκέψη απ'τον εγκέφαλο 
να μένουν μόνο οι καλές 
να αγιάσουμε στην αμαρτία

αν-τι(;)-ο

και τρέχουμε, και φεύγουμε                                                               όσο πιο μακριά, τόσο πιο ηδονικά
να προσέχεις ποιο δρόμο ακολουθείς                                                                  μην χαθείς στην πορεία
να προσέχεις ποιο λεωφορείο παίρνεις                                                  επόμενη στάση σου, οι τύψεις



όσο κι αν κάνεις το μυαλό σου μαρμελάδα
χαμένος δεν είσαι
η διαδρομή έχει ήδη σχεδιαστεί
η ευτυχία απέχει πολύ ακόμα

κι εμείς φεύγουμε, και τρέχουμε


όσο πιο κοντά 
τόσο πιο ηδονικά

και τι με νοιάζει εμένα;





έτσι κι αλλιώς, 
απ'τους πιο πολλούς νωρίς έφευγα ή φεύγανε
και ο αέρας δεν μυρίζει σαν κι εσένα
κι αφού δεν έχω και πολλά να σε θυμίζουν
ούτε μπορώ να θυμηθώ τι σκέφτομαι για να ηρεμήσω
έτσι κι αλλιώς, 
το σώμα μου εντέλει επιπλέει 
παρόλο που μέσα όλα βυθίζονται
κι αφού μπορώ να παριστάνω πως δεν με νοιάζει
οι ιστορίες στο κεφάλι μας συγχέονται
γίναμε τόσο καλοί στο κρυφτό και την απόκρυψη
που τις νύχτες θυμίζουμε μικρά φαντάσματα
φοβόμαστε τον θάνατο και την αλήθεια
γιατί αυτά μας κάνουν ανθρώπους


και τι με νοιάζει εμένα;
έτσι κι αλλιώς,

το σώμα μου επιπλέει και χωρίς εσένα




συνάντηση

ίσως                                                                                                                         φοβάμαι
     μπορεί                                                                                                       μήπως
               μια                                                                                              τη
                    μέρα                                                                            στιγμή
                            τα                                                                   που
                                βλέμματά                                              τα
                                               μας                                μάτια 
                                                      να                       μας
                                                          συναντηθούν
                                                     θα                      και
                                                  με                              να
                                     αγνοήσεις                                    βρούμε
                                σαν                                                              αυτό
                            να                                                                           που
                  ήμουν                                                                                    τόσο 
       διάφανο                                                                                                   καιρό
γυαλί                                                                                                                       ψάχναμε

αυτό που θρέφω να με πνίγει

κάπου εδώ το κρύβω το γαμώτο μου.
συνήθως κουρνιάζει στα πνευμόνια
καμιά φορά γίνεται ψευτόμαγκας και φτάνει στο λαρύγγι.
μην ανησυχείς όμως, δεν σε απειλεί το γαμώτο μου
το μεγαλώνω σαν παιδί μου
το ταϊζω συχνά ελπίδα
κι έχω δέσει στη γλώσσα συρματόπλεγμα,
με ταμπέλα "προσοχή, μην πλησιάζετε".
και αν καμιά φορά φτύνει τη λύσσα του πάνω μου
σκίζει το δέρμα και τρώει τα σωθικά μου,
μη φοβάσαι
ο μπάτσος μέσα μου το ξαναχώνει με συνοπτικές διαδικασίες
καθώς του απαγγέλλει τα δικαιώματά του.


τι υπέροχη νύχτα 
να ποτίσω το σώμα μου με βενζίνη
και να το κάψω επί τόπου

λίστα #3: στίχοι των πρώτων αριθμών

Το Σάββατο ήσουν ένα ακόμα
πρόσωπο στο πλήθος. Την Κυριακή ήσουν το
μόνο που ξεχώριζα σε αυτό.

Ο φίλος σου είπε πως
δεν είμαι όμορφη, αλλά γοητευτική. Απλώς δεν
με έχει δει να χύνω

Γλυκιά μου μητέρα,
εσύ ήθελες μόνο να αναθρέψεις ένα αρνάκι
και έλαχε λύκος.

Τα αποτελέσματα από το ιατρείο
"όλα καλά" σου είπα στο τηλέφωνο, δάκρυα
μόνο να μη με λυπάσαι

Ξέρεις, υπάρχω σε δύο μέρη:
εκεί που πατούν τα πόδια μου, και 
εδώ που σε βρίσκω εσένα.

Με ρώτησες αν μου αρέσουν
οι ξένες γλώσσες. Ναι, αλλά να ξέρεις
η δικιά σου είναι καλύτερη

Σε δέκα χρόνια, λέτε θα
έχετε σπίτι, παιδιά. Δεν ξέρετε, πως το
μυαλό σας είναι ήδη παντρεμένο

*hint: 2, 3, 5, 7