Ένα μεγάλο παιδί.



Τα πόδια σου εξέχουν απ'το πάπλωμα. Τα μανίκια της αγαπημένης σου μπλούζας έχουν κοντύνει. Ψήλωσες. Η ακμή βασανίζει το άλλοτε αψεγάδιαστο πρόσωπό σου. Ακούς διαφορετική μουσική, πιο εκλεπτυσμένη. Τα σταράκια σου σκισμένα, μα δε σε νοιάζει. Παραπονιέσαι για τις ατέλειες πάνω σου. Έχεις αποκτήσει άποψη για τα πάντα (έτσι τουλάχιστον νομίζεις). Η απειλή της μοναξιάς και η αβεβαιότητα του αύριο ταλανίζουν το μυαλό σου, κι ας το δικαιολογείς εσύ ως "λύπη για έναν χαμένο έρωτα". Η σκέψη σου πιο αφαιρετική, δίνει έμφαση σε υπάρξεις, νοήματα, συναισθήματα. Η μορφή σου άλλαξε, έγινε πιο μυστήρια.
Μεγάλωσες, ωρίμασες...

Όμως ακόμη πηγαίνεις στις αλάνες που έπαιζες πριν λίγα χρόνια. Ξυπνάς κάθε Σάββατο πρωί-πρωί για να δεις το αγαπημένο σου παιδικό, κι ας γκρινιάζει η μάνα σου πως «πρέπει επιτέλους να τ'αφήσεις αυτά.». Αχ αυτή η μάνα! Όσο κι αν το αρνείσαι, μέσα σου ζητάς απεγνωσμένα το χάδι της, τις συμβουλές της, την αγάπη της... Πιστεύεις στα όνειρα και λαχταράς τη προσωπική σου Χώρα-Του-Ποτέ. Τα μάτια σου λαμπυρίζουν με μια ακαταμάχητη αθωότητα. Το χαμόγελό σου  αντικατοπτρίζει ασύλληπτα την τρέλα που κουβαλάς. Κάθε μόριο της ψυχοσύνθεσής σου μαρτυρά τη θέληση να τρέξεις, να νιώσεις, να ζήσεις.   
Είσαι ακόμα παιδί.

Δύο αντίθετοι πόλοι αντιμάχονται μέσα σου. Θυμίσου όμως. Οι αντιθέσεις διατηρούν τις ισορροπίες. Η κάθε πλευρά έχεις τις δικές τις υπεροχές και ατέλειες. Μ'αυτόν τον τρόπο, η μία μεριά ολοκληρώνει και τελειοποιεί την άλλη. Γι αυτό, φρόντισε να είσαι αυτό που εσύ θεωρείς τέλειο. Να είσαι ο εαυτός σου.
 

Questions.


Why am I fighting to live, if I'm just living to fight? 
Why am I trying to see, when there ain't nothing in sight? 
Why am I trying to give, when no one gives me a try? 
Why am I dying to live, if I'm just living to die?