Κοιτώντας τον καθρέπτη..

Πολλές φορές, πιστεύω, ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου κρίνεται από τον τρόπο που κοιτά τον εαυτό του στον καθρέπτη. Αρκετοί, παρατηρούν κάθε σημείο πάνω τους, θέλοντας να γίνουν πιο ελκυστικοί, ενώ άλλοι κοιτάζονται με αδιαφορία. Κάποιοι κοιτάζονται με έπαρση, άλλοι δεν έχουν καν αυτήν τη συνήθεια.

Το άτομο που θα σας περιγράψω, ανήκει μάλλον στη 2η κατηγορία, αδιαφορία δηλαδή. Κάθε φορά όμως προσέχει τον τρόπο που τον κοιτάζουν τα μάτια του. Θέλει στο πίσω μέρος του μυαλού του να θυμάται αυτό το μελαγχολικό βλέμμα, πριν φορέσει την μάσκα με το πλατύ χαμόγελο. Ο κόσμος έξω, ξέρετε, δε θέλει να βλέπει λυπημένα πρόσωπα. Προτιμά την ευτυχία,ακόμα κι αν είναι ψεύτικη.

Λατρεύει να ακούει μουσική. Προτιμά να ακούει μουσική, παρά τους ανθρώπους. Η μουσική δε προδίδει, δε πληγώνει. Προτιμά να ακούει μουσική, παρά την καρδιά του. Με την μουσική δε βασανίζεσαι, δεν υποφέρεις.

Λίγοι άνθρωποι τον έχουν κάνει να γελάσει με την ψυχή του ˙ ακόμα λιγότεροι τον έχουν αγαπήσει πραγματικά. Ήταν αυτοί οι λίγοι που κατάφεραν να σπάσουν την μάσκα του, και να ανακαλύψουν το μελαγχολικό βλέμμα, με το οποίο κοιτά τον εαυτό του κάθε μέρα.

Το άτομο που περιγράφω 
είσαι εσύ, 
είμαι εγώ, 
είναι όλοι όσοι αισθάνονται
έστω και λίγο 
πληγωμένοι.