λίστα #1: πράγματα που χάνω

• μολύβια


• το χρόνο μου


• τηλέφωνα


• συναυλίες


• την υπομονή μου


• σημειώσεις


• ραντεβού


• το μυαλό μου όταν σε σκέφτομαι


• τον εαυτό μου όταν σε σκέφτομαι

13/05/2013

πίστη

"σε είδα
στις χειρότερές σου στιγμές:
κρυφοκοίταξα
τις πιο μίζερες, σκοτεινές,
ματαιόδοξες
και ντροπιαστικές
σκέψεις σου

και (συνεχίζω)
συνέχισα
να σ'αγαπώ".

- - - - -

απιστία

ένα ακόμα σώμα
που γδύνεται σιωπηλά μπροστά σου
και σου επιτρέπει
να το αγγίξεις.

μια ακόμα φωνή
στην άλλη άκρη του τηλεφώνου,
μια ακόμη κοπέλα
που αποκοιμιέται από τον ψίθυρό σου.

αν μπορούσα να πω οτιδήποτε
που να μας διευκολύνει,
θα το έκανα.
απλώς δε ξέρω τι να πω
που να μην έχεις ήδη ακούσει
από κάποια άλλα
λεπτά,
υπνωτισμένα
χείλη.

"ποιήματα για την ποίηση"

δεν είμαι καμιά ποιήτρια

ούτε πρόκειται ποτέ να γίνω.

θα μπορούσα να θεωρήσω και αυτό το κείμενο ποίημα,

επειδή πατάω enter 

όποτε κάνω με το μυαλό μου παύση.

αυτό όμως που ξέρω για την ποίηση

είναι ότι δεν κρύβεται σε βερμπαλισμούς,

σε ανούσιες χυδαιολογίες

και σε ηρωίδες της μυθολογίας.

το δέρμα της Ωραίας Ελένης

έχει σαπίσει αιώνες πριν,

στον αιώνα της τσόντας 

η αναφορά στο σεξ μόνο για να σοκάρει

(ή στην αγάπη μόνο για να συγκινήσει) 

είναι -το λιγότερο- γελοία,

και το να "ατενίζεις το μαλαματένιο ορίζοντα"

μπορεί να γεμίζει σαν στίχος τα αυτιά

την καρδιά όμως σίγουρα όχι.

η Ποίηση δεν βρίσκεται καν στις λέξεις.

ή μάλλον υπάρχει στις λέξεις πίσω από ένα χάδι

και στη στιχουργική ενός φιλιού.

όχι στα σχήματα λόγου,

αλλά στο σχήμα που παίρνει το σώμα του άλλου 

όταν τυλίγεται περίτεχνα γύρω σου.

δε τη βρίσκουμε στην οπτική γωνία του αφηγητή,

αλλά στη δύναμη που καταβάλει για να επιφέρει το έργο του

και στο χρόνο που χρειάζεται για να συνειδητοποιήσει

ότι όσα λέει θα πέσουν στο κενό

και παρόλα αυτά 

θα συνεχίσει.

Απλά μαθηματικά

~

Αφαίρεσε τη λογική

και διαίρεσε το πάθος

με το χρόνο που χαράμισες

Πρόσθεσε τις ελπίδες σου

και πολλαπλασίασέ τες με τις φορές 

που αισθάνθηκες πως τις χάνεις

Όσες πράξεις και να κάνω

η εξίσωση μας θα είναι πάντα

αδύνατη

Γιατί εσύ συνεχίζεις να εξελίσσεσαι 

ενώ εγώ παραμένω κολλημένη

στο μηδέν
~

γύρισα

και χαίρομαι πολύ.
γιατί το γράψιμο κρύβει, κατά κάποιον τρόπο, μία ασφάλεια.
το μολύβι δεν τραυλίζει όπως τα χείλη,
οι λέξεις κολλούν στο λαιμό,
όχι στα δάχτυλα, και η σκέψη
δε σκοντάφτει στις μπλε γραμμές
του τετραδίου.
γιατί το γράψιμο είναι σαφές
και ξεκάθαρο.
κανένας δε γνωρίζει με σιγουριά
μόνο από δυο λόγια στο χαρτί
πώς πραγματικά
αισθάνεσαι.

umm, hey

   Από όλες τις σελίδες που έχω στο ιντερνετ, αυτό το blog το έχω αμελήσει περισσότερο. Και παρόλα αυτά βλέπω την επισκεψιμότητα να συνεχίζει να αυξάνεται, σχόλια στα παλιά κείμενα, μηνύματα γιατί δεν ασχολούμαι άλλο, κλπ.

    Τον τελευταίο χρόνο... well, γίνανε κάποια πράγματα -ή καλύτερα μικρότητες από άτομα που ούτε καν γνωρίζω- που με απωθούσαν απ'το να δημοσιεύσω κείμενα ή φωτογραφίες. Και βασικά συνεχίζουν να με απωθούν.

    Έχω ακούσει βέβαια και την εκδοχή πως "πέρασε η μόδα του blogspot, όλοι κάνουν tumblr τώρα". Ίσως εν μέρει να ισχύει, ελπίζω βέβαια πως όχι. Στο tumblr κυριαρχεί η εικόνα. Όχι ότι είναι κακό αυτό, αλλά λίγες φορές κάθεται κάποιος να διαβάσει μεγάλα κείμενα. Πάντως ουδεμία στιγμή σκέφτηκα έτσι, εξάλλου έχω διαμορφώσει διαφορετικό στυλ στο καθένα. 

     Anw, απλά είπα να περάσω γιατί τα τελευταία 2 χρόνια όποτε ένοιωθα κάτι να με πνίγει, το έγραφα εδώ. Και πραγματικά, αυτή τη στιγμή θέλω να χώσω το κεφάλι μου στο πληκτρολόγιο, μήπως και μεταφέρω κάπως την κούρασή μου, αφού με λόγια δε μπορώ να την εκφράσω. Η πίεση από τις πανελλήνιες, σπίτι-σχολείο-σπίτι-φροντιστήριο, αυτή η ανία ρε πούστη μου, αυτό το επαναλαμβανόμενο μοτίβο. 7 ώρες την ημέρα διάβασμα μέσα στα Χριστούγεννα, 50 κείμενα αγνώστου, τόσες σελίδες ιστορίας παπαγαλία κλπ κλπ.

δε ξέρω τί άλλο να πω

πέρα από χαζά πράγματα που άκουσα ένα βράδυ

έχοντας καταναλώσει μία ικανοποιητική

ποσότητα βότκας, και μέχρι

σήμερα ξυπνάω την ίδια ώρα για να

τα θυμηθώ πάλι

και πάλι. όπως ότι η καρδιά ενός ελέφαντα ζυγίζει 21 κιλά, πως

φιλοφοβία σημαίνει ο φόβος

να ερωτευτείς, ή ότι το 70% των γυναικείων δολοφονιών στις ΗΠΑ γίνονται

από τους εραστές ή τους άνδρες τους. ή θυμάμαι ίσως το μοναδικό

στίχο σε ποίημα του bukowski που

απόρησα τόσο. γιατί πώς είναι δυνατόν να

μην αγαπάς τη θάλασσα, πώς γίνεται να μη σου λείπει όταν βρίσκεσαι

μακρυά της;

πώς να μη σου λείπουν πράγματα

που έζησες, ή ακόμα περισσότερο αυτά που δεν έζησες

και ίσως δε καταφέρεις να ζήσεις 

ποτέ;

το μόνο που εύχομαι σε αυτόν που μου είπε αυτά, και άλλα πολλά περί

έρωτος και ονείρων, είναι να 

μην θυμάται τόσο

συχνά όσο εγώ, να μη κάνεις τις ίδιες σκέψεις

που κάνω στις 5 το πρωί όταν έχει καταιγίδα

και δεν

είναι
εκεί.

σας ευχαριστώ ειλικρινά και σας αγαπάω.

運命

     In the very end, people can't forget. No matter how they try to move on, past will always appear, reminding all the burden they've carried so far. Reminding that they can't get off it, no matter how hard they try. Like cursed, shadows, torturing any hope there might be left.
     Never forget. Is this the punishment for managing to feel happiness, even for this little time? Thoughts are overflowing through her mind, but the ability to feel emotions is blocked. Her hands are trembling, her eyes would remain shut. She might seem hurt, but she's just apathetic.
     Always remember. A fragile body surrounded comfortingly by two, strong arms, its heartbeat grew stronger out of agony, as lips were sliding over smoothly. Is this what I've been longing for? This addictive breath, coming out of his lungs and getting inside me?
     "Yume"- a whisper to her ear.

People can't really forget. But when memories are so uplifting, it's not punishment after all. It's a blessing.